บทที่ 8 บทที่8

รุ่งเช้า

ชุนเหอ

"โอ๊ะ โอ้ย เจ็บไปหมดเลย ปวดหัวอีกต่างหาก" ใช่ครับผมต้องอุทานขึ้นแบบนั้นจริงๆเพราะรู้สึกว่าร่างกายปวดร้าวไปหมด ปวดทุกสัดส่วนของร่างกายจริงๆ ยิ่งตรงหว่างขายิ่งรู้สึกได้เลยว่าปวดหนึบแปลกๆ

ผมพยายามพลิกตัวที่นอนหงายให้นอนตะแคงข้างเพื่อที่จะพยุงตัวเองลุกขึ้น แต่เมื่อหันไปแล้ว ผมถึงต้องอ้าปากข้าง เพราะเจอกับแผ่นหลังของใครบางคนที่นอนอยู่ แต่แผ่นหลังนั้นมันไม่ได้ขาวเนียนสะอาดตาหรอกนะครับแต่มันเป็นรูปมังกรดำทั้งแผ่นหลัง ดวงตาของมันแดงก่ำ เหมือนมันจ้องหน้าผมอยู่ จนผมต้องอุทานเสียงดังลั่นเลยทีเดียว

"ไอ้เชี้ย!"

แล้วต้องยกมือมาปิดที่ปากเมื่อร่างนั้นกำลังขยับแล้วเขากำลังจะพลิกตัวมาหาผม สุดท้ายเสียงแหบพร่าก็พูดขึ้นเบาๆ

"หนวกหูจริงๆเลย ตื่นแล้วก็ลุกออกไปเบาๆไม่เป็นหรือไง" ดวงตาที่กำลังหรี่มองผมอยู่นั้นไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นเฮียเซนต์ เฮียเซนต์จริงๆด้วย

"เป็นอะไร ของเธอ"

"เฮีย...อย่าบอกนะว่าเมื่อคืน"

"ฮึ! ครางซะขนาดนั้นยังจะมาถามอีก"

เฮียเซนต์หัวเราะในลำคอ พร้อมคำพูดนั้น แน่นอนว่าผมไม่ได้ฝัน ผมไม่ได้ฝัน เขากินผมไปแล้ว 

"เฮียฉวยโอกาสหรือเปล่า เมื่อคืนชุนเมานะ เฮียทำเรื่องนั้นได้ยังไง"

คราวนี้ผมต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อเฮียเซนต์ดึงร่างผมเข้าไปกอด กอดแบบแนบแน่นจนผมแทบหายใจไม่ออก อย่าบอกนะว่าเฮียจะเป็นผู้ชายคลั่งรัก แต่แล้ว

"ฟังนะ เมื่อคืนไม่มีใครฉวยโอกาสเธอทั้งนั้นเธอสมยอมล้วนๆ แต่ก็ถือว่าดี แต่ขอตินิดเดียว ดูละครมากไปหน่อย ไอ้บทขัดขืนไม่สมจริงเท่าไหร่"

"..."

ผมอึ้งครับ จากนั้นเฮียก็ลุกขึ้นแต่เชื่อไหม เฮียมันไม่ใส่เสื้อผ้าผมเห็น เห็นตรงนั้นเฮียมันชี้โด่งจนต้องรีบดึงผ้าห่มมาคลุมโปงเพราะอาย แล้วก็โพล่งเสียงใส่เฮียทันที

"ไอ้เฮียบ้า เสื้อผ้าก็ไม่ใส่แถมยัง...โรคจิต"

"จะอายอะไรห๊ะ ช้างน้อยของเธอก็มี"

"หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ"

เสียงเฮียเงียบไป ผมเลยลดผ้าห่มออกปรากฏว่าเฮียไม่อยู่แล้ว คงเข้าห้องน้ำไปแล้ว ไม่อยากคิดเลยว่าผมจะโดนเฮียจัดการจริงๆ ผมครุ่นคิดอยู่ในหัวตอนที่ผมลืมตาขึ้นมองเมื่อคืนผมนึกว่าผมหลับแล้วฝัน มันเป็นภาพที่เลือนลางมาก แต่รู้สึกทุกการกระทำ มิน่าล่ะ แค่คิดก็รู้สึกว่าใบหน้ามันเห่อร้อนขึ้นมา ตอนนั้น ตอนที่....

แอร็ก

ผมยังยิ้มไม่สุดเฮียก็เดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมกับพันผ้าขนหนูแค่ท่อนเดียวเท่านั้น ด้านบนของเฮียเซนต์ โอ้แม่เจ้ากำยำชะมัด แผ่นหลังก็มีรอยสัก ผมคิดทันทีว่า นี่หรือมาเฟียที่เขาว่า ผมจ้องมองเฮียยืนขยี้ผมอยู่หน้ากระจกพร้อมกัดริมฝีปากอย่าเผลอไผล โดยไม่รู้เลยว่าทำแบบนั้นไปทำไม จนกระทั่งเฮียหันมามอง

"เป็นอะไร"

"อ๋อ ปะเปล่าซะหน่อย"

ดูเหมือนว่าเฮียจะไม่เชื่อด้วยนะ เขาทำท่าเหมือนจะเดินมาหาผม ทว่าผมเกิดอาการลนลานขึ้น หลบสายตาเขาจากนั้นผมก็โพล่งขึ้น

"ขอผ้าขนหนูหน่อยจะอาบน้ำ"

"ก็ลุกไปสิ"

"ไม่เอาอ่ะ ชุนไม่ใช่เฮียนะที่จะกล้าเดินไปแบบนั้น"

"อายอะไร เมื่อคืนฉันเห็นหมดแล้วไม่ต้องอายหรอก"

"เฮียเซนต์"

บ้าชะมัดเหมือนเขากวนประสาทผมเลย พอผมพูดแบบนั้นเขากับยิ้มแล้วเดินไปหยิบผ้ามาให้ผม แต่ทำไมต้องเป็นคนชอบแกล้งด้วย ร้ายจริงๆ

ผมหยิบผ้าแล้วเอามาพันตัวก่อนที่จะเดินเข้าไปห้องน้ำ แม้ว่าจะรู้สึกว่าปวดหนึบส่วนนั้นก็ตามที ผมอยู่ในห้องน้ำพักใหญ่ก่อนที่จะเปิดประตูโผล่หัวออกมา แต่ตอนนี้ไร้เงาเฮียเซนต์แล้ว รู้สึกโล่งอกขึ้นมาหน่อย 

ออกจากห้องน้ำก็ไม่ลืมที่จะเดินมาหยิบมือถือเพื่อที่จะดูเวลา ตอนนี้แปดโมงกว่าเข้าไปแล้ว คงไปเรียนไม่ทัน อีกทั้งผมรู้สึกไม่สบายตัวคงต้องหยุดเรียนสักวันนั่นแหละ

ผมเดินลงมาที่ชั้นล่าง เหล่าบริวารที่เห็นผมก็ต่างโค้งคำนับตามมารยาทที่ควรจะเป็นเพราะผมคือเมียเฮีย แต่มันไม่ได้ชินกับผมสักนิด จริงอยู่ว่าที่บ้านผมก็ร่ำรวยป๊าของผมก็จ้างบอดี้การ์ดแต่มันไม่ได้น่ากลัวเหมือนบ้านเฮียเลย

ผมเดินตรงมาที่ห้องอาหารพร้อมโบโบ้ ตุ๊กตาคู่ใจที่เป็นตัวแทนของม้าที่เสียไป เมื่อเข้ามาแล้วก็เห็นเฮียนั่งอยู่ แต่ผมก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรหรอกนะ เข้ามาก็ต้องไปนั่งทว่า ขอนั่งไกลๆเฮียหน่อยแล้วกัน (หัวโต๊ะคนละฝั่ง)

"ไปนั่งทำไมตรงนั้นขยับมานั่งนี้สิ"

"ชุนจะนั่งตรงนี้"

"แล้วไม่ไปเรียนหรือไง ทำไมไม่แต่งตัว"

"ชุนไปไหวด้วยเหรอ ถามมาได้"

"นั้นสินะ ไม่น่าไหวก็เมื่อคืน?"

ผมมองไปยังกลุ่มแม่บ้านที่ยืนรวมตัวกันอยู่ก่อนที่จะรีบพูดตัดบทกลัวเหลือเกินว่าเฮียจะพูดต่อ เอาจริงๆผมอาย

"แล้วไม่เสิร์ฟอาหารหรือไง"

"ค่ะ"

ผมตัดบทไปแบบนั้นเชื่อไหมว่าคนที่หน้านิ่งเชิดหน้าตลอด เขาแอบยิ้ม ผมเห็น อันที่จริงไม่ต้องแอบยิ้มก็ได้แค่ยิ้มออกมาตรงๆก็ไม่น่าจะเสียฟอร์มอะไร นี่เล่นวางมาดเชิดหน้าตลอด คิดว่าหล่อตายละ รู้สึกว่าหมั่นไส้ แต่ภาพเมื่อเช้ามันทำเอาผมเองต่างหากที่แอบยิ้ม เฮียเซนต์ สมคำร่ำลือจริงๆ

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยังคงเงียบเพราะเฮียเซนต์ไม่ได้ชวนผมคุย เขาเอาแต่นั่งทานเหมือนผมไม่อยู่ตรงนี้เลย ขนาดว่าเมื่อคืนเขากินผมไปแล้วแท้ๆ หรือว่าเฮียเป็นคนไร้ความรู้สึกอย่างที่คนเขาพูดมา ก็ไม่น่าใช่นะ หรือว่าเฮียรักใครไม่เป็น แต่เขาก็ชอบพี่ชายผมนะ หรือว่า ผมยังคิดไม่จบเสียงอีกมุมของโต๊ะก็ดังขึ้น

"หากไม่ไปเรียนมีอะไรอยากซื้อไหม จะพาไป"

"ห๊ะ"

"หรือว่ามีครบหมดแล้ว"

"อันที่จริงก็อยากได้"

"อยากได้อะไร" 

ผมรีบยกโบโบ้ขึ้นมานั่งบนโต๊ะ เพราะก่อนหน้าผมเอาน้องนั่งที่เก้าอี้ข้างๆ จากนั้นก็ยิ้มพร้อมคำพูด

"ชุนอยากไปซื้อชุดให้โบโบ้ใหม่ เฮียเห็นไหมว่าชุดเขาเก่าแล้ว เขาไม่มีชุดใส่ออกงานเหมือนชุน เมื่อคืนก็เลยไม่ได้ไปงานเลย"

"....."